Uit de editie van 15 mei 2001

Sacha de Boer van het NOS Journaal
"Binnenkomen op plaatsen die mij fascineren, dat is wat ik wil"

WEESP - Sacha de Boer was een jaar of tien toen ze het politiebureau van Weesp binnenstapte. Dat zat toen nog aan de Nieuwstraat, zo'n statig pand tegenover de kerk. Zoals wel meer kinderen in Weesp was ze gefascineerd door wat daar allemaal gebeurde. Als nieuwsgierigheid het won van de angst voor de strenge agent, gluurde je door het raam. Maar dat ging Sacha niet ver genoeg. Ze had immers een fotocameraatje. Samen met een vriendinnetje waagde ze het om naar binnen te stappen en zwaaiend met de camera te zeggen: "Hallo, wij maken een reportage over Weesp. Mogen we even rondkijken?" Prompt kregen de jongedames een rondleiding. Nu, ruim twintig jaar later, zegt Sacha: Dat was voor het eerst dat ik besefte wat de macht van de camera was. Dat je dat als excuus kunt gebruiken om je nieuwsgierigheid te bevredigen."

In feite is dat trucje met de camera inmiddels een belangrijk deel van Sacha's werk: verslaggeving en nieuwslezen bij het NOS Journaal. "Ik ontdekte het later opnieuw toen ik in mijn studententijd een videocursus deed en met de camera om mijn nek ineens junks durfde aan te spreken. Wat doe jij daar, hoe kom je aan die fiets? Dat zou ik anders nooit durven te vragen. En inderdaad, daar bestaat de helft van mijn werk nu uit. Allemaal begonnen met die camera in het politiebureau van Weesp. Nu we zo over Weesp zitten te praten, schiet me dat ineens weer te binnen."

Sacha de Boer woonde van haar vierde tot haar negentiende jaar in Weesp. Voor en na die tijd woonde en woont ze in Amsterdam. "Ik heb me dus nooit een echte Weespse gevoeld. Sorry Weesp." Maar al pratende komen er toch meer dingen boven dan ze vooraf vermoedde. "Een lastige puber zijnde, had ik geen oog voor de schoonheid van Weesp. Sinds ik er weg ben, is dat wel veranderd. Ik kan me de uitzending van Ontdek je Plekje nog wel herinneren, waarin al die mooie geveltjes te zien waren. Ze noemden Weesp 'een schatje van een stadje'. Toen dacht ik wel weer: dat is ook mijn stadje." Dezelfde mooie geveltjes waren in Sacha's jeugdjaren een gewild onderwerp voor die al gememoreerde fotocamera. "Dat was zo'n Agfa-klak, die ik amper kon bedienen omdat hij zo groot was. Ik herinner me nog precies de foto's die ik toen gemaakt heb. Ze liggen vast nog wel ergens op zolder bij mijn vader. Ik was een jaar of acht toen ik daarmee begon. Stond ik aan de andere kant van de Vecht, zag de witte brug en die mooie geveltje van de Hoogstraat daar tussendoor, weet je wel. Toen had ik al zoiets van: dat is een mooi plaatje."

Passie

Fotograferen is nog steeds haar passie. Ze volgt een gevorderdencursus bij een fotoacademie in Amsterdam, beschikt over een fotografisch oog en brengt dat in praktijk door zich tijdens reportages voor het Journaal op te werpen als het derde oog van de cameraman. "Ik heb trouwens bijna altijd een fototoestel bij me. Altijd wel op zoek naar dat beeld waarin je de situatie mooi kunt vangen. Maar mijn beroep zou het niet moeten zijn, denk ik. Dan moet elke foto die je maakt goed zijn. Nu hóef ik geen mooie platen te schieten. En elke keer dat het toch lukt, is meegenomen."

Dus zweert Sacha bij haar huidige baan. Een voorkeur voor nieuwslezen of verslaggeving heeft ze niet direct. De voorkeur gaat juist uit naar de combinatie ervan. Een afwisseling die haar zowel op de redactie als in het veld bovenop het nieuws houdt. En dat is wat haar beweegt. "Ik wil iets doen met wat er in de wereld gebeurt. Alles volgen, erbij zijn, verslag doen. Dat ben ik. Je bent nieuwsgierig, je vindt dingen uit en je vertelt dat aan anderen. Dat is toch fantastisch? En natuurlijk: je moet altijd het nieuws volgen, je moet altijd de kranten lezen en overal van op de hoogte zijn. Maar dat vind ik helemaal geen moeten. Ik vind dat juist leuk. Ik heb een geweldig vak!"

Dokter

Sacha de Boer, van dochter-van-de-dokter tot journaal-babe. Kwalificaties waar ze nog wel iets op te zeggen heeft. "Dat ik de dochter van de dokter ben, hebben anderen op één of andere manier als bijzonder beschouwd. Er werd een soort standsverschil opgehouden. Ik kan me een strenge winter herinneren met ijs op de straten. Kon je naar school schaatsen. (Kom, hoe heet 'ie ook al weer… o ja, de Leeghwaterschool.) Op de trap van de school lag geen ijs, dus daar stapte ik met schaatsen en al op. Zonder beschermers. De meester bij de ingang merkte toen op dat je wel kon zien dat mijn vader dokter is. Daar begreep ik niks van. Hij bedoelde natuurlijk iets van: dit kost je je schaatsen, maar je vader heeft toch geld genoeg. Ik werd als een soort rijkeluiskind gezien. Ja, dit is echt een jeugdtrauma hoor. Zelfs toen ik op mijn vijftiende vakantiewerk deed bij Philips Duphar - flesjes in een doosje stoppen - kreeg ik commentaar. "De Boer uit de Zeeburgstraat, familie van de dokter? Maar schat, dan hoef jij toch helemaal niet te werken?" Ja echt, dat werd gezegd. Hoogst vreemd, alsof ík geen geld voor de vakantie hoefde te verdienen. Een ouderwets vooroordeel, bij deze hoop ik definitief uit de wereld geholpen. Overigens, op de middelbare school in Hilversum, echt zo'n kakschool, was juist het tegenovergestelde het geval. Want ik kwam uit Weesp en heette nog De Boer ook." 

En nu is het weer: Sacha de Boer, die mooie vrouw van het Journaal. "Oh, is dat zo? Nou, ik ben daar niet zo mee bezig. Ik hoor via via dat mensen dat vinden. Maar er gaat nog een hoop make-up op hoor. Ach, ik vind het voor mijn werk niet belangrijk. In het begin is het zelfs nog eerder een handicap, omdat ze denken dat als je een leuk bekkie hebt, je dus ook minder hersens hebt. En dat ik op websites journaal-babe wordt genoemd: elke vrouw die één keer met haar hoofd op tv verschijnt gaat tegenwoordig door voor tv-babe."

Late journaal

De beeldverslagen van Sacha kunnen in elk Journaal uitgezonden worden. Lezen doet ze alleen in het Journaal van 22.00 en 23.45 uur. Uitzondering is de zondag, waar ze in wisseldienst alle uitzendingen van de dag voor haar rekening neemt. "Als het rode lampje aangaat, merk ik een aangename concentratie. Hoewel, na een lange zondagsdienst wil je bij het laatste journaal nog wel eens moe zijn. Dan is een foutje zo gemaakt. Of verspreken erg is? Eh… een beetje erg."

Voor het presenteren van het 8 Uur Journaal, hét paradepaardje van de NOS, is Sacha vijfde in rij. Iets waar je je status aan kunt aflezen? "Sommigen vinden het 8 Uur Journaal het ultieme doel. Ik denk daar anders over. Misschien ooit nog eens, maar ik heb niet de neiging om dat ook te willen. Wat ik nu doe, vind ik erg prettig. Hoewel kwart voor twaalf een beetje laat is. Veel mensen slapen al, terwijl we echt een heel erg leuk journaal maken. Ik mag dan een avondmens zijn, maar voor de kijker zou elf uur veel beter zijn."

Vak

Sacha praat veel over het vak van nieuwslezer. Dat doet ze met collega's, onder wie natuurlijk haar vriend Rick Nieman, die onder meer nieuwslezer is bij het RTL Nieuws, de concurrent van het NOS Journaal. "Nieuwslezen is een vak, zeer zeker. En kennelijk beheers ik het. Ik weet nog wel dat ik na mijn studie ben gaan nieuwslezen bij Radio 10. Ik was klaar met mijn bulletin, keek opzij en zag Joop van Zijl in de studio staan. Stak zijn duim op! Nou, dat vond ik heel wat: Mister Journaal die vond dat ik het goed deed."

"Ik ben er toevallig ingerold door het te doen. Door een week lang de krant in te spreken op een bandje en terug te luisteren. Later heb ik bij RTL training gehad. Ik heb het Nieuws van AT5 gepresenteerd. En daarna kwam Veronica Nieuwslijn, jammer dat dat niet meer bestaat trouwens. In al die tijd heb ik natuurlijk veel bijgeschaafd. En met Rick heb ik het er veel over. De kunst is om het te laten klinken alsof er geen kunst aan is. Zo natuurlijk mogelijk iets vertellen. En-niet-te-laten-horen-dat-je-precies-de-woorden-leest-die-er-staan." En dan is er ook nog een gevoelige nuance tussen het nieuws lezen en het nieuws presenteren. "Philip Freriks presenteert het nieuws, ik lees het. Dat is een gevoelige balans. Ik ben een betere nieuwslezer dan presentator. Philip is een betere presentator dan nieuwslezer. Dan kan je zelf wel bepalen waar de lijn ligt."

Element

De dag die vooraf gaat aan het lezen van de late journaals brengt Sacha grotendeels op de redactie door. Daar volgt ze alle ontwikkelingen van het nieuws, overlegt ze mee over de aanpak en maakt ze de teksten die ze 's avonds moet voorlezen 'bekkend'. Een dag als verslaggeefster ziet er geheel anders uit. "Soms weet je een dag van tevoren al waar je heen gaat. Dat is dan door de bureauredactie uitgezocht. Daar kan ik vanuit huis naar toe. Een voordeel van in Amster-dam wonen - maar okee, Weesp had ook gekund. En je hebt natuurlijk de nog actuelere zaken, zoals laatst met mond- en klauwzeer. Ik was bezig met een item over een beroemde choreografe, toen ik werd gebeld met de opdracht ogenblikkelijk naar Utrecht te gaan. Want er was een vervoersverbod ingesteld. Dus ineens moet je helemaal uit het ballet en je richten op het werk van de algemene inspectiedienst die met wagentjes de weg op ging om te controleren of het vervoersverbod werd nageleefd. Wij reden achter die controleauto aan en voordat we het wisten zaten we vol in de achtervolging op een veewagen."

"Kijk, dat is natuurlijk fantastisch. Hup, camera erop en meteen draaien. Dan is er niks van tevoren geproduceerd, dan moeten we het allemaal zelf maar uitzoeken." Op die momenten is Sacha in haar element. "Het is natuurlijk niet altijd spannend. Bij cao-onderhandelingen van de Bouw- en Houtbond zit je tot drie uur 's nachts om te vernemen dat er een compromis is bereikt over nul-komma-zoveel procent. Niettemin is het leuk dat je helemaal in die onderwerpen duikt en er veel van te weten komt. Mijn interesse is al breed, maar wordt steeds breder. En daar heb je het weer: je komt binnen op plaatsen die je fascinerend vindt. Dat is wat ik wil! Met de camera als excuus. En uiteraard opent de camera van de NOS nog meer deuren dan mijn Agfa-klak."

Achtergrondkoor

En zo zijn we weer terug in Weesp. O ja, daar had Sacha nog eens een kortstondige carrière als achtergrondzangeres in de band van haar broer Marc. "Hij speelde gitaar, nog steeds trouwens. Ik was 14 of 15. Hij had een band en dan was het wel leuk dat Mirjam Gribnau, de zus van de bassist, en ik het achtergrondkoortje zouden vormen. De band heette Rude-de-dud. Had ik verzonnen, vraag me niet waarom. Dat was in de tijd van de ska. Wij mochten van meneer Van Reijen oefenen in De Ark. Daar stonden we dan tussen de A4-tjes. Er ging daar echter wel eens iets stuk, dus moesten we uitwijken naar die kerk bij het postkantoor, hoe heet 'ie ook al weer? Het was al snel gedaan met ons koortje. Zingen kan ik nog steeds niet."

Nog ambities? "Ik heb nooit mijn carrière gepland, dus dat ga ik nu ook niet ineens wel doen. Ik zie wel. Wat ik nu doe, bevalt me uitstekend." Radio misschien? "Ja, dat vind ik een prachtig medium. Maar geen concrete plannen of open sollicitaties." Een programma als Nieuws aan Tafel dan? "Nee, dat moet Rick natuurlijk blijven doen. Hij doet dat beter dan dat ik het óóit zou kunnen…"

© WeesperNieuws